Friday, July 8, 2016

රාගම සිට මාලඹේ හරහා ‘ත්‍රිමාවිතාරණ’ තත්ත්වයක් යළිත් එයිද?

රාගම සිට මාලඹේ හරහා ‘ත්‍රිමාවිතාරණ’ තත්ත්වයක් යළිත් එයිද?


අපේ රටේ දේශපාලනය සම්බන්ධව බැරූරුම්ව සිතන ඕනෑම අයකුට මඟහැර යා නොහැකි ඉතා වැදගත් කාරණයක් බවට මාලබේ වෛද්‍ය විද්‍යාලය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්නය පත් වෙමින් තිබේ. මේ කාරණය ගැන කථා කිරීමට සිතුවේ සමහර විටෙක ඉදිරි කාලයේ ලංකාවේ තරුණ දේශපාලනයේ බොහෝ වෙනස් වීම් මේ සිද්ධිය මුල් කරමින් සිදු වේයැයි මට සිතෙන නිසාය. එය නිකම්ම නිකම් සිතිල්ලක් පමණක්යැයි සිතා කෙනකුට එය අවඥාවෙන් බැහැර කිරීමට පුළුවන. එහෙත් මෙරට දේශපාලනය සහ ඉතිහාසයේ දේශපාලන පෙළගැස්ම මතක තිබෙන මගේ පරම්පරාවේ අයට නම් මේ කාරණය විහිළුවක් හෝ හිතලුවක් නොවේයැයි මම විශ්වාස කරමි. 

අපේ රටේ තරුණ වාමාංශික ව්‍යාපාරය ලෙස දෙවන වටයේ ජවිපෙ කරළියට බැස්සේ 1978 විජේවීර ඇතුළු එම පක්ෂයේ නායකයන් සිර ගෙයින් නිදහස් වීමත් සමගය. විජේවීර 1982 ජනාධිපතිවරණයට තරග කෙරුවේ ඒ තරගය හරහා ‘ප්‍රජාතන්ත්‍රීයවම’ රටේ දේශපාලන බලයේ තුන්වන ස්ථානය ජවිපෙට ලබාගනිමින් වමේ දේශපාලනයේ උරුමය තනිකරම සින්න කරගැනීමට හැකි වෙතැයි සිතූ නිසා විය යුතුය. එසේත් නොමැති නම්, විපක්ෂයේ ජනප්‍රියම නායිකාවට තහංචි දමා කෙරෙන මේ ජනාධිපතිවරණය ඔස්සේ තමාගේ දේශපාලනය ‘අලුත් ප්‍රජාතන්ත්‍ර අවකාශයේ සලු කරගැනීමටත්’ කදිම අවස්ථාවක්යැයි ඔහු සිතූ නිසා විය යුතුය. 
විජේවීර සිතුවේ මේ විකල්පයන් දෙකෙන් එකක්ද, නැත හොත් වෙනත් යමක්දැයි අප හරියටම දන්නේ නැති වුණත් ඔහු දෙවැනි වටයේ ප්‍රජාතන්ත්‍ර දේශපාලනට දෙවරක් නොසිතා අවතීර්ණ වෙමින් සිටි බව නම් සැබෑය. එහෙත් ඔහුගේ ප්‍රජාතන්ත්‍ර සිහිනය දවල් හීනයක් බවට පත් කරන්නට ජනාධිපති ජයවර්ධන කටයුතු කළේ ඉතා අසාධාරණ හා ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී ආකාරයෙන් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ තහනම් කරමින් බව බොහෝ අයට මතක ඇත. තමන්ව ප්‍රජාතන්ත්‍ර අවකාශයෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධීව පිටමං කිරීම විජෙවීර භාර ගත්තේ අතිශයෙන්ම බරපතළ සහ භයානක ආකාරයෙන් බවද ඒ ‘බය හිතෙන’ අතීතය හරහා ගමන් කළ අපි කවුරුත් හොඳින් දන්නෙමු. රටම ගිනි ගත් ඒ බිහිසුණු යුගයේ ගොඩනැඟුණු තීරණාත්මක දේශපාලන සටන් පාඨයක් වූයේ රාගම පිහිටි උතුරු කොළඹ වෛද්‍ය විද්‍යාලය අහෝසි කරව් යන සටන් පාඨයයි. මේ මාලබේ වෛද්‍ය විද්‍යාලය පිළිබදව සිදු වෙමින් පවතින දේවල් දකින විට සිතෙන්නේ ඉතිහාසය යළිත් ආපස්සට කැරකෙමින් තිබෙනවා වැනි අදහසකි. ඒ කාලයම යළිත් වරක් එන්නේදැයි මට සිතුණේ සමහර සිදුවීම් අද සිදු වන්නේ එද ආකාරයෙන්ම වගේයැයි බැලු බැල්මටම පෙනී යන නිසාය. නාට්‍යයත් සමානය. රඟපාන හුඟක් නළුවෝත් සමානය. අද යළිත් බලයේ සිටින්නේ එදා බලයේ සිටි එක්සත් ජාතික පක්ෂයමය. අද අගමැතිවරයා වන්නේ එදා සිටි ශක්තිමත් සිටි අධ්‍යාපන ඇමැතිවරයාමය. අද මාලබේ ‘පිළිගැනීම’ ගැන තීරණය කරන වෛද්‍ය සභාවේ සභාපතිවරයා වන්නේ එදා රාගම වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ විභාග පැවැත්වීම ඔස්සේ එය ‘පිළිගැනීමට’ කොන්තරාත්තුව පැවරුණු (එහෙත් එය ඉටු කිරීමෙන් වැළකී සිටි) කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයේ එවකට පීඨාධිපති කාලෝ ෆොන්සේකා මහතාය. අද සෞඛ්‍ය අමාත්‍යවරයා එදා සටනේ මුලදී සිසුන් සමග එකට සිටි දන්ත වෛද්‍ය සංගමයේ එවකට සභාපති රාජිත සේනාරත්න මහතාය. අද සටන මෙහෙයවන ‘අන්තරය’ එදා සිටි අන්තරයේම වර්තමාන ප්‍රකාශනයය. එදා අන්තරය මෙහෙයවූ ජවිපෙ පක්ෂයක් ලෙස අද නොපෙනුණත් අද අන්තරය දුවවන්නේ එදා ජවිපෙ ඇතුළේ නොපෙනෙමින් සිට ඒ පක්ෂය දිවවූ නායකයින්ය. පරණ ආකෘතියේ සටන් පාට, පාගමන්, අඛණ්ඩ සත්‍යග්‍රහ, කොළඹ වටකිරීම් එක වගේම සෑම සතියකම සිදු වෙමින් පවතින්නේය. බැලු බැල්මට පෙනෙනේනේ පරණ නළුවන් කීප දෙනකු සමග අලුත් අය යළිත් එකම නාටකයක් රඟපානවා කියාය. නාටකයේ පිටපතත් එක වගේමය. ‘රාගම’ කියා තිබුණු තැනට ‘මාලබේ’ කියා වෙනස් කර ඇති බව සැබෑය. ඊට අමතරව ඇති එකම වෙනස කාලයේ වෙනස් වීම පමණය. ප්‍රසිද්ධ ගීතයක තිබෙන ආකාරයට කාලය කොතරම් නපුරුද කියා සිතෙන්නේ එකම ව්‍යසනයේ නාටකය දෙවරක් පෙන්නීමට යන බවක් දැනෙන විටය; ඒ ව්‍යසනය කවුරුවත් හරියට තේරුම් ගන්නා බවක් නොපෙනෙන විටය. 
දැන් මේ ‘එකම’ ප්‍රශ්නය යළියළිත් එන්නේ අපේ රටේ උසස් අධ්‍යාපනය සම්බන්ධව ඇති බරපතළ ප්‍රතිපත්ති ගැටුමක් හේතුවෙන්ය. උසස් අධ්‍යාපනය සම්බන්ධ මේ රටේ ප්‍රතිපත්තීන් සහ නෛතික තත්ත්වයන් තරමක් යල් පැන ගොස් ඇති බව මේ වන විට බොහෝ අය මතු කර ඇති කාරණයකි. අනෙක් අතට අධ්‍යාපනය සම්බන්ධ වැදගත් ප්‍රතිසංස්කරණ මෙරටට ගෙනා සාම්ප්‍රදායික වාමාංශික ව්‍යාපාරය 1977 පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටමං කිරීම සහ රටේ තිබූ සුභසාධන කෙරෙහි තිබූ ‘වාමාංශික මතවාදි ආධිපත්‍ය’ 1989 සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීමත් සමග නිමා වීම මේ තත්ත්වය කෙරෙහි බලපාන ලද තවත් හේතූන්ය. අනෙක් අතට මෙහිදී වැදගත් සාධකයක් වන්නේ යම් රටක රාජ්‍යයේ වපසරිය කුමක්ද සහ වෙළෙඳපොළේ වපසරිය කුමක්ද යන්න පිළිබඳව අපේ රටේ ශක්තිමත් සාකච්ජාවක්ද නොමැති වීමය. විකිණිය හැකි සියල්ල විකිණිය යුතුය යන පදනමින් ඉවත් වී උසස් අධ්‍යාපනයේ පැවැත්ම ගැන සිතීම මෙහිදී ඉතා වැදගත් කාරණයය. එහෙත් 1994න් පසුව පැමිණි සෑම රජයක්ම පාහේ සෞඛ්‍යය සහ අධ්‍යාපනය වැනි ‘නිශ් මාකර්ට්’ එකක් ඇති ක්ෂේත්‍රයන් ගැන කෙළ හලන වෙළෙන්දන්ගේ ආධිපත්‍යයට යටත් වීම මේ තත්ත්වය වර්ධනය කිරීමට බරපතළ අයුරින් හේතු වූ බවද සත්‍යයකි. මාද වෙනත් ක්ෂෙත්‍රයක නිලධරයකුව සිටි පසුගිය රජය කාලයේද උසස් අමාත්‍යාංශය 
වෙළෙඳපොළට අධ්‍යාපනය යටත් කිරීම මේ ක්‍රියාදමය යම් ආකාරයකින් ‘සිල්ලරට’ කරගෙන ගිය බව කවුරුත් දන්නා කාරණයකි. එහෙත් ‘රට කියන්නේ මාකර්ට් එකක්’ යැයි සිතන එජාප රජයක් යටතේ අද වැනි කාලයක ඒ අධ්‍යාපන මුදලාලිකරණය ‘තොග ගානට’ කරන්නට සැලසුම් හදන බවත් දැන් දැන් පැහැදිලිය. දැන් මේ ප්‍රශ්නය ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය පැත්තෙන් ආමන්ත්‍රණය නොකරන තරමට යළිත් වරක් එදා ’88-’89 සිදු කළ ආකාරයේ අර්බුදයක් රට තුළ නිර්මාණය වීමේ බරපතළ අවදානමක් තිබෙන බව තේරුම් ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය වන්නේ ඒ නිසාය. 
දැනටත් උසස් අධයාපන ක්ෂේත්‍රයේ වැඩ කරන යහපාලනයට සම්බන්ධ මගේ පැරණි මිතුරකු විශ්වවිද්‍යාල පෞද්ගලිකකරණය ගැන තරමක් ගැඹුරු අධ්‍යයනයක්ද ලියා අපේ ආණ්ඩුව කාලයේ ප්‍රකාශයටද පත් කර තිබිණි. එය එකල ආණ්ඩුව භාර ගත්තේත් අභියෝගයක් ලෙස නොව තර්ජනයක් ලෙසිනි. මගේ පැරණි මිතුරාගේ විශ්වවිද්‍යාල කථිකාචාර්ය ධුරයෙන් නීති විරෝධී ලෙස ඔහුව පලවා හරින්නට පවා එකල සිටි උසස් අධ්‍යාපන ප්‍රධානියා කටයුතු කළ අතර ඔහු යළිත් සේවයෙහි පිහිටුවන්නට විශාල මහන්සියක් ගන්නට බොහෝ අයට සිදු විය (එකල සිටි උසස් අධ්‍යාපන ප්‍රධානියාත් මගේ පැරණි මිතුරාත් අද එකම යහපාලන ආණ්ඩුවේ කොටස්කරුවන් වී සිටින බවද මෙහිදී සඳහන් කරන්නේ අපහාසයකට නොව, ඉතිහාසය යළිත් කැරකැවෙන හැටි පෙන්නීමටය). මාලබේ ප්‍රශ්නය ගැන ගැඹුරු අධ්‍යයනයක් මා සිදු කර නැත. දැන් දැන් සිදු වන දේවලින් පෙනී යන්නේ මාලබේ වෛද්‍ය විද්‍යාලයටත් රාගමට සිදු වූ දේම සිදුවීමේ විශාල විභවතාවක් තිබෙන බවයි. මාලබේ තියා ගත්තත් එය වසා දැමුවත් මේ ප්‍රශ්නය නිසා යළිත් වරක් රටේ දේශපාලනය ’89 අඳුරට ගමන් කිරීමේ ඉඩ අප පරාජය කළ යුතුය. එයින් මා කියන්නේ මේ ප්‍රශ්නය මතු කරන අන්තරයට හෝ මේ සටන මෙහෙයවන බව පෙනෙන පෙරටුගාමී සමාජවාදි පක්ෂයට හෝ ජවිපෙට හෝ පහර දිය යුතු බව නොවේ. ඒ නොකළ යුතුම දේය. මේ මොහොතේ දේශපාලන අවකාශයේ ප්‍රධාන ප්‍රශ්නයක් ලෙස සැම දෙන මේ ප්‍රශ්නය ගැන බරපතළ සංවාදයකට යා යුතුය. එවැනි සංවාදයක් තුළ රටේ මතය බවට පත් වන්නේ මාලබේ අහෝසි කිරීම නම් එයට වුවත් අප යා යුතුය. අපට පෙනෙන කාරණයක් වන්නේ ගැටලුවක් කථා කිරීමේ විනය දැන් සිටින අන්තරයේ අයට තිබෙන බවය. ඒ නිසා කළ යුත්තේ ප්‍රශ්නය තනිකරම අන්තරයේ ප්‍රශ්නයක් බවට පත් කර රටේ දේශපාලන සිතන්නන් වෙනත් දේවල්වලට අවධානය යොමු කිරීම නොව, මේ ප්‍රශ්නය වෙතට අප සැම ගමන් කිරීමය. 
මෙතැනට ත්‍රිමාවිතාරණගේ නම පැමිණෙන්නේ ’89 රාගම වෛද්‍ය විද්‍යාල සටනේ මිය ගිය නායකයකු නිසා පමණක් නොවේ. එකල පැවති දේශපාලන තත්වය වෙනස් කළ එක සන්ධිස්ථානමය වෙනසක් තී‍්‍රමාගේ මරණයත් සමග සිදු වූ නිසාය. ත්‍රිමාවිතාරණගේ මරණය විසින් ආරම්භ කෙරුනු ’88-’89 සටනේ කතාන්දරය විසින් රාගම වෛද්‍ය විද්‍යාලය උතුරු කොළඹ වෛද්‍ය පීඨය බවට පත් වී කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයට අනුබද්ධ වුවත් ඒ වෙනුවෙන් ගෙවූ වන්දිය අතිවිශාලය; අහිමි වූ විශ්වවිද්‍යාල ජීවිත ගණන විශාලය; රටට අහිමි වූ දේවල් විශාලය. සිදු වුණේ නිදිකුම්බා පැළය ගලවන්නට බුල්ඩෝසරයක් දැම්මා වැනි වැඩක්ය. නිදිකුම්බා පැළය ගැලවුණේය. ඒත් ඒ නිසා හෑරුණු ගැඹුරු වළ තවමත් වැසුණේ නැත. 

Friday, July 1, 2016

මේ කොයි යන්නේ?

මේ කොයි යන්නේ? 

රටේ දේශපාලනය තරමක් වියවුල්සහගත තත්ත්වයට හැරෙමින් තිබේ. මේ රටේ දේශපාලනඅවුලක් තිබෙන බව කීම බලයේ නොසිටින මා වැනි අයගේ හිතලූවක් යැයි ආණ්ඩුවට සම්බන්ධ සමහරෙකුට සිල්ලරට කියා දැමිය හැකිය. එහෙත් රටේ තත්ත්වය ගැන මධ්‍යස්ථව බලන ඕනෑම අයෙකුට තේරුම් යන පරිදි ස්ථාවර නැති බවක් හැම තැනින්ම පෙනෙන්නට තිබේ. මූලිකවම මේ ආණ්ඩුව යනු මතවාදයන් කීපයක් එක් කර සැදූ ‘මැලේ අච්චාරුවක්’ පන්නයේ ආණ්ඩුවක් වීම එක් අතකින් මේ අස්ථාවරත්වයට මූලිකම හේතුව බව සමහරකුගේ මතයයි. තවත් සමහරකුට අනුව මේ මෙහොතේ අප අත්දකිමින් සිටින මේ තත්ත්වය අවබෝධ කර ගත යුත්තේ ජනවාරි 8 දින සිදු වූ වෙනසේ අනුල්ලංඝනීය තාර්කික ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින් බවයි. මේ අවුල් සහගත තත්ත්වය කිසිදු ගානකට නොගෙන තමන්ගේ එකම ව්‍යාපෘතිය පරණ ආණ්ඩුවේ කවරකු හෝ කූඩුවේ දැමීම යැයි සිතාගෙන වැඩ කරන කණ්ඩායමක්ද මේ අතර සිටිති. 
ඔවුන් වැඩ කරන්නේ ඔවුන් පාර්ලිමේන්තුවට එවා ඇත්තේ ඒ වැඩේට කියාය. දැනට ආණ්ඩුවේ අවුල් සහගතබව පෙන්නුම් කරන ප්‍රධාන ගැටලූ කීපයක්ම තිබේ. ඒවා අතරින් පළමු තැන ගන්නේ රටේ ආර්ථිකය සම්බන්ධව ඇති තිබෙන අවුල්සහගත තත්වයයි. මේ අවුල පැති කීපයකින්ම පෙන්නුම් කරම්න් තිබේ. එක් අතකින් මේ ආණ්ඩුවේ ආර්ථික උපායමාර්ග මොනවාද කියා නොපෙනෙන තරමට තත්ත්වය සංකීර්ණ කරගෙන තිබේ. අගමැතිවරයාගේ හිතේ තියෙන ආර්ථිකය 1977 ජයවර්ධන මහතාගේ ආර්ථික උපාය මාර්ගය වූ වෙළෙඳපොළ සහ සංවර්ධන කටයුතුවලින් රාජ්‍යය ඉවත් වී එය පෞද්ගලික අංශයට තනිකරම භාර දීමය. ඔහුගේ කථාවලින් පේන්නේ අපේ රටේ ‘ආර්ථික ප්‍රශ්නය’ ලෙස එතුමා සිතාගෙන සිටින්නේ එද 1977 තිබූ ප්‍රශ්නයම බවය. ඒ නිසාම ඔහු තෝරන්නේ ජයවර්ධන මහතා තේරූ උත්තරයමය. අනෙක් අතට ඔහුගේ සමීපතමයන් ලෙස කටයුතු කරන උපදේශකයන්ද ජයවර්ධන සහ ප්‍රේමදාස රජයේ සිටි නිලධාරීන්ම වන අතර, ඒ අයගේ සිතීමේ සීමාවන් ඩිජිටල් අවකාශය එන්නටත් පෙර තිබූ පරණ සීමා බව මේ දිනවල සිදු වන දේවල් වලින්ම පෙනී යයි. ඔවුන් ආර්ථික උපායමාර්ග තෝරන සංකල්පීය වූ පදනම වන තනුක ලිබරල් ආර්ථික ආකෘතිය (Pure Liberal Economic Structures) මේ වන විට බටහිර රටවලත් අර්බූදයට ගොස් ඇති බව සමහර විට මේ ආර්ථික උපදේශකයන් දන්නේ නැත; නැති නම් ඒ බව නොදන්නවා වගේ සිටිනවා විය හැකිය. රටක ආර්ථිකය තනිකරම පෞද්ගලික අංශයට භාර දීම න්‍යායක් ලෙස මේ රටේ ආර්ථිකයට ගැළපිය හැකියැයි මා සිතන්නේ නැත. මෙහිදී තේරුම් ගත යුතු වැදගත් කාරණයක් වන්නේ එම රටේ සමාන්‍ය සමාජයේ ආර්ථික අසමානතාව එහෙමම තිබියදී එය සමානතාවක් ලෙසින් සිතා සියල්ලන්ම එකම තරගයට දැමීම අතාර්කික හා අසමත් ව්‍යාපෘතියක් වන බවය. 
මා මීට පෙර ලියා ඇති පරිදි එය සමාන වන්නේ හරියට කොළඔ හතේ බගතලේ පාරේ වෙසෙන අයකු සහ ඈත ගිරාඳුරුකෝට්ටේ වෙසෙන අයකු එක සමාන ආර්ම්භක රේඛාවක ඉන්නවායැයි උපකල්පනය කරමින් දෙදනාව කොළඔ කොටුවට දිවීමේ තරගයකට දැමුවා වැනිය. තරගයේ ආර්ම්භක අසමානතාවේ සාධකය විසින් බගතලේ තරගකරුට ජයග්‍රහණය හිමි වන අතර, ගිරාඳුරුකෝට්ටේ තරගකරුට දිනුම්කණුව තිබෙන තැනට තබා ඒ බස්නාහිර පළාතට වත් එන්න හැකියාව ලැබෙන්නේ නැත. දැන් එසේ අතරමගදී තරගයෙන් විසි කෙරෙන තරගකරුවන්ගෙන් පිරී ගිය සමාජයක ලිබරල් ධනවාදය අමුඅමුවේ යොදන්නට යෑම සාමාන්‍ය ජනයාට සිය දිවිහානි කර ගන්නට ආරාධනය කිරීම වැනිය. ආර්ථිකයේ තමන්ගේ පංගුව ගැන ආරංචියක් සොයමින් සිටින එජප ජන්දදායකයන් අපිට හැම තැනම හමු වන්නේ මේ නිසාය. ආණ්ඩුව පත් වන්නට පෙර හර්ෂ ද සිල්වා මහතා මහත් උජාරුවෙන් රූපවාහිනියට කියූ සමාජ වෙළෙඳපොළ න්‍යාය (Social Market Theory) මේ වන විට ඒ මහතාත් සමගම උස්සලා එළියට විසි කර තිබේ. මේ ලිබරල් ආර්ථික උපායමාර්ගය මත සිටිමින් තනිකරම IMF සහ World Bank ගැලවුම්කරුවන්ගෙන් රට ගොඩදන්න යෑම හේතුවෙන් ඉදිරියේදි අත්විඳින්නට සිදු විය හැකි බරපතළ නරක තත්ත්වයන් දැනටම ඉඟි කරමින් තිබෙන බවද පෙනී යයි. රටේ සුභසාධන සහ සමාජ ආරක්ෂණ වැඩ පිළිවෙළවල් කප්පාදු කිරීම මේ ගමනේ අනිවාර්ය අවශ්‍යතාවක් බවට පත් වීමත් නැවැත්විය නොහැකිය. 
අනෙක් අතට ආර්ථිකයේ සංකල්පීය ක්ෂේත්‍රයේ ඇති මේ අවුල්සහගත තත්ත්වයට අමතරව සාමාන්‍ය ආර්ථික කළමනාකරනයේ මේ ආණ්ඩුව දක්වන අසමර්ථතාව මහබැංකුවේ අධිපති පත් කිරීම සහ වැට් බදු වැඩි කිරීම සහ එට්කා ගිවිසුම වැනි දේවල් අවුල් කර ගැනීමෙන් පෙනී යයි. අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් අස් කිරීම හෝ වෙනත් අයෙකු පත් කිරීම පිළිබඳව ආණ්ඩුවේ හැසිරීම පෙන්වන්නේ එක් අතකින් අපරිණතභාවයත් අනෙක් අතින් තීරණ ගන්නේ කවුරුන්දැයි පැහැදිලි නැති බරපතළ අවුල්සහගතභාවයත්ය. 
ඒ ප්‍රශ්නය මේ රජය කළමනාකරණය කළේ අන්තිම අපරිණත ආකාරයටය. මේ නිසාම අවුරුදු 10ක් හෝ 15ක් පාලනයේ සිටි පක්ෂයක් ආර්ථික කළමනාකරණය පැත්තෙන් පිරිහෙන ආකාරයේ කඩා වැටීමක් මේ අවුරුදු එකහමාරේ රජය සිදු කරගත් බව මගේ තේරුම් ගැනීමයි. වැට් ගැහීමත් ඒ වගේමය. වැට් බදු ප්‍රශ්නය සමාජය කොතරම් අවුල් කරම්න් සිටිනවාද යන්න හවසට රූපවාහිනිය බැලීමෙන්ම පෙනී යයි. අද ඈත කදුරුවෙල පුංචි කඩපොළේ සිට ගාල්ල දක්වා සියලු ව්‍යාපාරිකයෝ එක පොදියට ආණ්ඩුවට අභියෝග කරමින් සිටිති. පසුගිය අයවැයට සිදු වු ආකාරයටම මුදල් ඇමැතිතුමාගේ මේ වැට් ගැහිල්ලත් හෙට අනිද්දා සිට එක දෙක අයින් කරගන්නට සිදු වන ආකාරයක් දැන් දැන් පෙන්නුම් කරමින් තිබේ. එට්කා ගිවිසුම ගැන තත්ත්වයද මෙයටම සමානය. රටේ අද ඒ ගැන තිබෙන සාකච්ජාව දෙස බලන විට පෙනී යන්නේ ඒ වැඩෙත් කවදවත්ම කෙරෙන්නේ නැති බවය. 
මේ අනුව රටේ ආර්ථිකය සංකල්පීය පැත්තෙන් සහ කළමනාකරණය පැත්තෙන් බරපතළ අවුලකට පත් කර තිබීම පැහැදිලිය. 
දෙවැනි කාරණය ලෙසින් රටේ අස්ථාවරත්වය නිර්මාණය වීම කෙරෙහි බලපා ඇත්තේ විදේශ අධිකරණය පිළිබද සාකච්ඡාවය. පසුගිය සතියේ ජිනීවාහි මානව හිමිකම් කොමසාරිස් කාර්යාලයේ මහ කොමසාරිස්ගේ ප්‍රකාශය මගින් පෙන්නුම් කරන්නේ ඒ අය ‘මස් රාත්තලම’ ඉල්ලන බවය. 
ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාව වන්නේ යුරෝපයේ වටේටම ත්‍රස්තවාදය හොල්මන් කරද්දී ලංකාවේ ත්‍රස්තවාදය පරාජය කළ ආකාරයේ වැරදි තිබේ දැයි බැලීමටය. මේ ආණ්ඩුව ඒ සදහා එකඟ වී ඇති සෙයක් ද හුසේන් කුමරුගේ කථාව තුළ පෙන්නුම් කරයි. විදේශ අධිකරණයන් ගැන රජය මෙරට තුළ විරුද්ධ වූවාට ජනීවා සැසිවාරයේ විරුද්ධ වන බවක් මහලේකම්වරයාගේ ප්‍රකාශය මගින් පෙනෙන්නේ නැත. මේ ගැටලූව ජනීවාවලට කැමති අයුරින් කළමනාකරණය කරන්නට ගිය හොත් මෙහි ඇති විය හැකි අවුල් සහගත තත්ත්වය අද තියෙන අස්ථාවරත්වයට තවත් හේතුවක්ය. 
තුන්වන කාරණය වන්නේ යෝජිත ව්‍යවස්ථා සංශෝධන කි‍්‍රයාවලිය සම්බන්ධයෙන් ඇති වී තිබෙන තත්ත්වය විසින් රට තුළ ඇති කරමින් පවතින අස්ථාවරත්වයයි. මේ කරන්නට යන්නේ සංශෝධනයක්ද නැත හොත් අලුත් ව්‍යවස්ථාවක්ද යන්න දන්නේ ජයම්පති වික්‍රමරත්න මහතාත් දෙවියන් වහන්සේත් පමණක් විය හැකිය. ජනාධිපතිතුමන්ගේ පැත්තේන් කියන්නේ කරන්නට යන්නේ මැතිවරණ ක්‍රමය ඇතුළු මේ පවතින ව්‍යවස්ථාවේ වෙනස්කම් ටිකක් කියාය. එජාපයේ අය කියන්නේ සම්පූර්ණ ව්‍යවස්ථාවම වෙනස් කරනවා කියාය. ඒකාබද්ධ විපක්ෂය මොකක් වත් කියන්නේ නැත. විපක්ෂ නායක සම්බන්දන් මහතා කියන්නේ එජාපය කියන දෙය හරි කියාය. කොළඔ සිවිල් සමාජය සංගතව එක අදහසක් කියන්නේ නැත. මේ අවුල මෙහෙමම තියාගෙන ව්‍යවස්ථා කාරක සභාවක් පත් කර තිබෙන අතර, එය රැස් වන හැමදාම වැඩේ කරන්නේ කෙසේද යන ප්‍රශ්නයට වඩා කරන්න යන්නේ කුමක්ද යන ප්‍රශ්නය සාකච්ජා කරමින් ඉන්නා බව පුවත්පත් මගින් පෙනෙන්නට තිබේ.
දැන් මේ ව්‍යවස්ථා ප්‍රශ්නය ගැන මේ රටේ ජාතික බලවේගයන් සහ එජාපයට අයිති නැති බුද්ධිමතුන් (එජාපයට අයිති නැති බුද්ධිමතුන් සිටිය හැකිදැයි කොළඹ සිවිල් සමාජයේ අයෙක් ඇසිය හැකිය) මේ ප්‍රශ්නය ගැන පසුගිය දිනවල පුවත්පත් මගින් මැදිහත්වීම් කර තිබිණි. ඇත්තටම මේ සඳහා පදනම් පත්‍රිකාවක් ලෙසින් ඒ අය අවධානයට යොමු කර තිබුනේ ලාල් විජෙනායක මහතාගේ කමිටුව ඉදිරිපත් කර තිබූ ලියවිල්ලයි. 
මට හිතෙන හැටියට මේ ව්‍යවස්ථා සංශොධන හෝ අලුත් ව්‍යවස්ථා නිර්මාණය පිළිබඳ සංවාදයේ නොකළ යුතුම දෙයක් වන්නේ මේ විජේනායක පත්‍රිකාව මත සාකච්ජා කිරීමය. මේ පති‍්‍රකාව මත මේ ප්‍රශ්නය පිළිබඳ සාකච්ජා තරන්නට ගියොත් වැඩේ ‘ලත් තැනම ලොප් වන’ බව මගේ මතයයි. මා එසේ කියන්නේ ඇයි දැයි ඊළඟ ලිපියෙන් දිර්ඝව කථා කරන්නට බලාපොරොත්තු වෙමි. පසුගිය සතියේ ජනාධිපතිතුමන් සිටින රැස්වීමක බෙල්ලන්විල නායක හිමියන් ප්‍රශ්න කර තිබුනේ මේ රට ‘අනාගමික’ රටක් බවට ව්‍යවස්ථාවෙන් පත් කරන්නට රජයේ උත්සාහයක් තිබේද කියාය. 
මේ ප්‍රශ්නයට ජනාධිපතිතුමන් පිළිතුරු දි තිබු අතර අගමැති කාර්යාලයෙන් නිකුත් කළ නිවේදනයකද මතු කර තිබුණේ රජය සිතා වත් නැති දේ සමාජගත කරමින් ව්‍යාවස්ථා නිර්මාණය ගැන සමහරුන් වැරදි අදහසක් සමාජගත කරන බවයි. ඇත්තටම මේ සංවාදයට ඔය කියන ‘අනාගමික රාජ්‍ය’ කථාව පැමිණ ඇත්තේ වෙන කාගෙන් වත් නොව, විජේනායක පත්‍රිකාවෙන් බව මෙහිදී සදහන් කළ යුතුව ඇත. 

Friday, June 24, 2016

තොරතුරු ප්‍රාග්ධනයේ යුගයක්...

තොරතුරු ප්‍රාග්ධනයේ යුගයක්...

මේ රජයේ මැතිවරණ පොරොන්දුවක් වූ තොරතුරු දැනගැනීමේ පනත පසුගිය සතියේ පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් විය. ඒ වගේම මැතිවරණයකදී ජනමාධ්‍යයන් හැසිරිය යුතු ආකාරය පිළිබඳව වූ උපමාන ඇතුළත් රීති මාලාවක් මැතිවරණ කොමසාරිස්තුමා විසින් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර තිබිණි. මේ ලේඛන දෙකම රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදි දේශපාලනයට අව්‍යශම දේවල් ලෙසින් පිළිගත හැකිය. මෙතෙක් කාලයක් අපේ රටේ තොරතුරු දැන ගැනීමේ පනතක් සම්මත කර ගැනීමට නොහැකි වීම දේශපාලන වශයෙන් ගත යුතු තීරණයක් ඒ ඒ රජයන් විසින් කල් දැමීම හේතුවෙන් සිදු වූ වරදක් බව අප සැම පිළිගත යුතුය. වත්මන් ආණ්ඩුවේ සිටින ඇමැතිවරුන් විශාල සංඛ්‍යාවක් කැබිනට් මණ්ඩලයේ සිටි සහ මාත් නිලධාරියකුව සිටි පසුගිය රජය කාලයේ මේ පනත ඉදිරිපත් කරන්නට හැකි වූවා නම් එහි ගෞරවය ඒ රජයට ලබා ගත හැකිව තිබිණි. එහෙත් ඒ සඳහා එකල දේශපාලන අධිෂ්ඨානය (Political Will) තිබුණේ නැත. එම රජයේ මූලික උත්සාහය තිබුණේ එක් පැත්තකින් රට ගිනි ගනිමින් තිබූ යුද්ධය නැවැත්වීමත් අනෙක් අතින් රටත් ලෙසින් බරපතළ ලෙස අභියෝතයට ලක් වෙමින් තිබූ යටිතල පහසුකම් වර්ධනය කිරීමත්ය. 
යුද්ධය නැවැත්වීම සදහා තිබිය යුතු දේශපාලන අධිෂ්ඨානය 2002 පැවති එජප ආණ්ඩුවට තිබුණේ නැත. එහෙත් තොරතුරු දැනගැනීමේ පනත ගෙන ඒමට ඔවුන්ට අධිෂ්ඨානය තිබිණි. දේශපාලනයේ හැටි එහෙමය. මැතිවරණ කොමසාරිස්තුමා ඉදිරිපත් කර තිබූ මැතිවරණ කාලයක මාධ්‍ය හැසිරිය යුතු ආකාරය ගැන උපමානයන්ද මට හිතෙන අයුරින් ඉතාමත් වැදගත්ය. ආණ්ඩුවක් පාලනය කරන හැමෝම රජයේ මාධ්‍යයන් තමන්ගේ වැඩවලට යොදාගන්නා බැවින් මැතිවරණ කාලයක වුවත් එවා මධ්‍යස්ථව තබන්නට ඒ ඒ ආයතනවල බලධාරීන්ට හැකියාවක් ලැබෙන්නේ නැත. 
මැතිවරණ කාලයක කොමසාරිස්වරයාගේ නියෝග එන තුරු සමහර රාජ්‍ය මාධ්‍ය ප්‍රධානීන් බලා සිටින අවස්ථාද ඇත. ඒ තම-තමන්ගේ දේශපාලන නායකයන්ට ඍජුවම පැහැදිලි කරන්නට අපහසු තැන්වලදී මැකෝගේ නියෝගය දමා ගසා බේරී යන්නට හැකියාව තිබෙන නිසාය. ඒ කෙසේ වෙතත් මේ තත්ත්වය පාලනය කිරීමට නෛතික තත්ත්වයක් නිර්මාණය කිරීම රටක් වශයෙන් ඉතාමත් වැදගත්ය. මේ වැඩේ නීතියක් නැතිව උපදේශනයෙන් පමණක් කරන්නට පුළුවන් වැඩක් නොවන බව මගේ අත්දැකීමෙන්ම මා තේරුම් ගත් දෙයකි. මේ උපදේශයක් 'සැරට' දෙන්නට හැකි වර්තමාන කොමසාරිස්වරයාගේ කාලයේත් උපදේශය හරියට වැඩ කරන්නේ නැති නම් එය වෙන කවර කාලයක වත් එය හරියට වැඩ කරන එකක් නැත. ඒ නිසා මේ පිළිබඳව නීතියකට සමාන දෙයක් එන එක හොඳය.
මෙතැනදී අපගේ අවධානය යොමු විය යුතු කාරණයක් වන්නේ පෞද්ගලීක මාධ්‍යයන්ගේ හැසිරීම කළමනාකරණය කරන්නනේ කෙසේද යන්නය. කළමනාකරනය යනු පාලනය කිරීම නොවන බව විශේෂයෙන් කිව යුතු නැත. මේ උපමාන ගැන පාර්ලිමේනතු විවාදයේ මගේ මිත්‍ර පරණවිතාන අමාත්‍යවරයා ප්‍රකාශ කර තිබුණේ සංඛ්‍යාත (Frequency) මත පවතින විද්යුත් මාධ්‍යයන් යනු තනිකරම 'පෞද්ගලික' වපසරියක පවතින මාධ්‍යය වර්ගයක් නොවන බවය. මෙය ඉතාමත් නිවැරදි සහ වැදගත් කාරණයකි. රටකට තියෙන්නේ සීමා සහිත සංඛ්‍යාත ගණනකි. විද්යුත් මාධ්‍යයක් විකාශනය වන්නේ මේ සංඛ්‍යාත මත එළාගත් ජාල පද්ධතියක් හරහා ස්වකීය වැඩසටහන් ගමන් කරවමින් බෙදාහැරීමේ ඒකක මගින් අපගේ නිවෙස්වලට එවීමය. දැන් මේ රටටම අයිති සංඛ්‍යාත ව්‍යාපාරිකයන් කීපදෙනෙකුට හෝ සමාගම් කීපයක ලබා දි එයින් බලාපොරාත්තු වන්නේ ඒ අයගේ ආයෝජනයන්ට සාපේක්ෂක මූල්‍ය ලාභයක් ගනිමින් රටේ යහපතට ඒවා යොදාගනු අතැයි කියාය. මේ බලාපොරාත්තුව ඉටු කිරීම ඔවුන්ගේ යුතුකමය. මේ රටේ මාධ්‍ය අයිතිකාරීත්වය දරන සමාගම් සහ ඒවායේ හිමිකරුවන් බොහෝ අය මගේ මිත්‍රයෝය. මා රාජකාරි කරන කාලයේ එකම සංඛ්‍යාතයක් සඳහා වත් බලපත්‍රයක් ලබා දී නැතත් මේ හැමෝම සමග ඉතාමත් ආසන්න සම්බන්ධයක් තබා ගන්නට මට හැකි විය. පරණවිතාන ඇමැතිතුමාගේ යෝජනාව වන විද්යුත් මාධ්‍යයන් සඳහා යම් ආකාරයක පිළිවෙළක් ගොඩ නැගීම ඉතාමත් වැදගත් බැවින් මාධ්‍ය ආයතනවල හිමිකරුවන් ඒ සදහා ධනාත්මකව මැදිහත් වනු ඇතැයි මම විශ්වාස කරමි.
මේ සංවාදයන් සියල්ලම පදනම් වන්නේ තොරතුරු සම්බන්ධවය. තොරතුරු සන්නිවේදනය යනු ධනේශ්වර සමාජයේ වර්ධනයන් සහ තාක්ෂණයේ ජයග්‍රහණත් සමග බරපතළ ලෙස වෙනස් වූ මානව ක්‍රියාකාරිත්වයකි. මාක්ස්වාදයේ ඉදිරිපත් වන තර්කය වූ මානව කි‍්‍රයාකාරිත්වයේ කේන්ද්‍රීය ගාමක බලවේගය වන්නේ 'නිෂ්පාදනය' බවයි. වෙනත් ලෙසකින් කීවොත් මාක්ස් හඳුනාගත් මානව පැවැත්මේ සහ මානව පරිණාමයේ අනුලංඝනීය (උල්ලංඝනය කළ නොහැකි) අවශ්‍යතාව වන්නේ නිෂ්පාදනය බවයි. මාක්ස්ට අනුව ක්‍රමිකව විකාශනය වූ මානව ඉතිහාසයේ ධනවාදය පදනම් වන්නේ මේ අනුලංඝනීය නිෂ්පාදන සාධකය මත වන අතර, ප්‍රාග්ධනයේ හා ශ්‍රමයේ ගැටුම ලෙස මාක්ස් නම් කළේ මේ තත්ත්වයයි. මාක්ස්ගේ අවධානයට වුවත් ඍජුවම ලක් නොවූ ක්ෂේත්‍රයක් ලෙස මේ
සන්නිවේදනයේ වර්තමාන තත්ත්වය සැලකිය හැකිය. පසුකාලීන විචාර සමාජ න්‍යායධරයන් (Critical Social Theories) පැහැදිලි කරන්නේ මිනිසාගේ අවශ්‍යතා මූලික තර්කනයන් දෙකක් මත පදනම් වන බවයි. එයින් එකක් වන්නේ අපගේ ජීවිතයට ඇති පරිභෝජනමය අවශ්‍යතාවන් වන ආහාර ඇතුළු දේවල් මුල් වන පරිහරණීය තර්කය (InstrumentalReason) මත වන අතර, අනෙක් තර්කනය වන්නේ මූලික මිනිස් අවශ්‍යතාවක් ලෙස පවතින සන්නිවේදන තර්කය (Communicational Reason) මත බවයි. දැන් තවදුරටත් සන්නිවේදනය යනු සරල හුදෙකලා මිනිස් පැවැත්මේ අවශේෂ ක්‍රියාවලියක් නොවේ. එය මිනිස් පැවැත්මේ අනිවාර්ය සාධකයක් බවට තාක්ෂණික සංවර්ධනයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ගොඩනැංවී ඇත්තේ ඒ නිසාය. සරලවම ගත්තොත් අපට අද ගෙදරින් එළියට යන විට මුදල් පසුම්බිය රැගෙන යෑමට ඇති වුවමනාව තරමටම අපගේ ජංගම දුරකතනය රැගෙන යෑමට අවශ්‍යතාවක් අපි තුළ ගොඩනැගෙන්නේ මේ නිසාය. 
සමහර විටෙක පර්ස් එක රැගෙන යෑමටත් වඩා ජංගම දුරකතනය රැගෙන යෑමට අප උනන්දු වන්නේ අද වන විට 'සන්නිවේදන සම්බන්ධතාව' ප්‍රාග්ධනයක් බවට පත් වී ඇති නිසාය. මේ සන්නිවේදන ප්‍රාග්ධනය නැති අයට වෙන කුමන ප්‍රාග්ධනයක් තිබුණත් වැඩක් කරගත නොහැකි තැනට සියල්ල වෙනස් වී ඇත. දැන් අපේ රටේ මැතිවරණ ක්‍රියාදමයට අයත් තොරතුරු පිළිබඳවත් සමස්ත රටේ රාජ්‍ය යන්ත්‍රණයේ පසුපස ඇති තොරතුරු පිළිබඳවත් විවෘතභාවය ඇති කිරීම වැදගත් වන්නේ මේ තත්ත්වය තුළය. තොරතුරු විවෘත වීම රටේ ප්‍රගමනයට හේතු වනවා මෙන්ම එය වැරදියට ප්‍රයෝජනයට ගත හොත් ඇති විය හැකි වැරදි විපාකද තිබෙන බව මෙහිදී අවධානයට ගැනීම වැදගත්ය. අනෙක් අතට රාජ්‍යයක තොරතුරු සෙවිය යුත්තේ එහි නිලධාරීන් හෝ බලධාරීන් වැරදිකරුවන්යැයි උපකල්පනය කරගනිමින් නොවේ. තොරතුරු අවශ්‍ය වන්නේ තොරතුරු දැනගැනීම රටේ අයිතිකරුවන් ලෙස ජනතාවට ඇති අයිතියක් වන බැවින් මිස සියලු නිලධාරීන් සැක කිරීමේ හේතුවෙන් නොවේ.

Sunday, June 19, 2016

අප්පච්චී

දිලෙන තරුමත නැගෙන සදවත
ලොවක අසිරිය මවනු ලැබුවද
සොමිගුණෙන් යුතු එසද අසිරිය
නිබද රුදුනේ අහස් කුස මත
අහස හැරවී ධවල පැහැයට
චමත්කාරය පොවයි සද වෙත
එහෙත් සදකට තිබෙන තැන නැත
කිසිම දවසක අහස් තලයට

ඔබ අහස විය තෙරක් නොපෙනෙන
දරා සිටිමින් පැවැත්මේ ඉඩ
එයින් මතුවී දිලෙන හැම විට
ඔබ තරම් තුටු අයෙක් සිටියෙද
කදුල දුටු කළ එය ඔබේ විය
මා ද ඔබ යැයි සිතෙන තරමට
අහස නැති වූ කලෙක දැනෙනා
හුදකලා බව විදින මොහොතක
පළමු කවියෙන් මම ම කී බස
බොරු කරන්නට දරන්නෙමි තැත
චරිත හේරත්
(මීට මාස තුනකට පෙර මිය ගිය මාගේ ආදරනීය පියාණන්ගේ වෙනුවෙනි)
අප්පච්චී

දිලෙන තරුමත නැගෙන සදවත
ලොවක අසිරිය මවනු ලැබුවද
සොමිගුණෙන් යුතු එසද අසිරිය
නිබද රුදුනේ අහස් කුස මත
අහස හැරවී ධවල පැහැයට
චමත්කාරය පොවයි සද වෙත
එහෙත් සදකට තිබෙන තැන නැත
කිසිම දවසක අහස් තලයට

ඔබ අහස විය තෙරක් නොපෙනෙන
දරා සිටිමින් පැවැත්මේ ඉඩ
එයින් මතුවී දිලෙන හැම විට
ඔබ තරම් තුටු අයෙක් සිටියෙද
කදුල දුටු කළ එය ඔබේ විය
මා ද ඔබ යැයි සිතෙන තරමට
අහස නැති වූ කලෙක දැනෙනා
හුදකලා බව විදින මොහොතක
පළමු කවියෙන් මම ම කී බස
බොරු කරන්නට දරන්නෙමි තැත
චරිත හේරත්
(මීට මාස තුනකට පෙර මිය ගිය මාගේ ආදරනීය පියාණන්ගේ වෙනුවෙනි)

Friday, June 17, 2016

‘ඔබ දුටුවා මා දුටුවා - වළ නොදමා පිලිස්සුවා’



‘ඔබ දුටුවා මා දුටුවා - වළ නොදමා පිලිස්සුවා’ 

මේ සටහනේ මාතෘකාවට මා යොදගත්තේ අපේ පේරාදෙණියේ විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉංග්‍රීසි අංශයේ ඉගැන්වූ ආචාර්යවරයකු වූ 
ගාමිණී හත්තොටුවේගමයන්ගේ ප්‍රසිද්ධ වීදි නාට්‍යයක එන ඉතා ජනප්‍රිය ගීතයක කොටසකි. මේ ගීතය රටේ හුඟක් අය 
දන්නේ නැති වුණාට මේ ගීතයට පාදක වන සමාජ දේශපාලන තත්ත්වය රටේ හුඟක් අය දන්නවා විය හැකිය. මගේ 
තීරු ලිපියට මේ ගීතය එතරම් අදාළත්වයක් නැතත් මා කථා කරන්නට යන මාතෘකාවට ගාමිණී හත්තොටුවේගමයන්ගේ
 ශාස්ත්‍රීයත්වය සහ සාහිත්යික භාවිතාව අදාළ නිසාත්, මේ ගීතයට අපේ කාලයේ මිතුරන් කැමැති නිසාත් එය මාතෘකාවට 
යොදා ගත්තේමි.

මගේ සටහනට හත්තොටුවේගම පාදක කර ගන්නේ අපේ රටේ දේශපාලනයට ඉතා වැදගත්
විෂයයක් වන විශ්වවිද්‍යල ආචාර්යවරයකුගේ ශාස්ත්‍රීය භාවිතාව සහ සමාජ වගකීම ගැන 
කථා කරන්නට සිතාගෙනය. වසර කීපයක් පරිපාලන රැකියාවක් සඳහා විශ්වවිද්‍යාලයේදීය. 
1990 සිටම විශ්වවිද්‍යාල ඇසුරේ සිටි මා එතෙක් ලබා තිබූ ‘විශ්වවිද්‍යාල ගැන වූ චිත්‍රය’ 
මගේ දෙවැනි පේරාදෙණි ආගමනය සමඟ බරපතළ ලෙස වෙනස් වන්නට පටන් ගත් නිසා 
මේ වෙනසින් පලා යන්නට මා තුළ සිදු වන අභ්‍යන්තර උත්සාහයක කොටසක් ලෙසද අවශ්‍ය 
නම් මේ සටහන නම් කළ හැකිය. ප්‍රොයිඩ් කීවේ අපේ අවිඥානය තුළ‘වර්තමානයෙන් 
ගැලවෙන්නට අතීතයට ගමන් කිරීමේ’ උත්ප්‍රේරකත්වය තිබෙන බවය. මේක එහි ප්‍රතිඵලයක් 
විය හැකිය. මට සිදු වී ඇති අනෙක් අකරතැබ්බය වන්නේ ඒ කාලයේ වයසට වැඩි අය 
ආශ්‍රය කරන්න යෑමේ පුරුද්ද මේ වන විට වැරදියට වැඩ කර තිබීමය. එදා විශ්වවිද්‍යාලයේ 
සිටි මා ආශ්‍රය කළ බොහෝ මිතුරන් දෙවන වර මා පේරාදෙණියට යන විට එක්කෝ මිය 
ගිහින්ය; නැත් නම් විශ්‍රාම ගිහින්ය. ඒ නිසාම වැඩ කරන්නට සිදු වී තිබෙන්නේ ‘සත්තුවත්තට 
අලුත් සතෙක්’ ගිය ආකාරයේ ‘ඇවැත්’ සිතකින් නිසා ඒ කාන්සිය යන්නත් එක්ක මේ සටහන
 ලියන්නට සිතුවෙමි. 

දැන් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ කාලය විශාල වශයෙන් ගත වන්නේ මීටින්වලටය. මේ 
මීටින් සමහර විට අත්‍යවශ්‍යම සහ වැදගත්ම ඒවා විය හැකිය. ඒත් ඒවා කොච්චර වැදගත් 
වුනත් දවසම මීටින්වලට හිර වුණෝතින් උගන්වන්නට හා ශාස්ත්‍රීය වැඩවල යෙදෙන්නට 
කැමති අයට එසේ කරන්නට තියෙන කාලය සීමා වන්නේය; සංවාද කරන්නට කැමති අයට
 තියෙන කාලය අඩු වන්නේය; සිතන්නට සිතෙන අයට සිතන්නට තියෙන කාලය අඩුවන්නේය. මම මෙහිදී ‘කැමති අයට’ 
යැයි කීවේ මීටින්වලටම කැමති අයත් සිටිය හැකි නිසාත්, ඒ අයගේ අපේක්ෂාවට කරදර කරන්නට අකමැති නිසාත්ය.

දැන් හත්තොටුවේගමයන් මට මතක් වුණේ මේ සන්දර්භය තුළය. ඔහුට ඉංග්‍රීසි දෙපාර්තමේන්තුවේ අයත් ළඟම මිතුරනුත් 
කීවේ GK කියාය. ඒ ඔහුගේ සම්පූර්ණ නම වූ Gamini Kalyanadarsha Haththotuwegama de Silva යන්නෙහි 
කෙටි යෙදුම වු නිසා විය හැකිය. හත්තෙට්ටුවේගමයන් කතා කළේ විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනයේ ඉතා වැදගත් පැත්තක් වූ 
අපේ ඥානය සහ මිනිස් අපේක්ෂා අතර සම්බන්ධයක් තියෙන බව විශ්වාශ කරමිනි. අප දර්ශනය උගන්වද්දී කතා කරන 
ප්‍රධාන මාතෘකවක් වන තාර්කික යථානුභූතවාදි (Logical Positivism) ප්‍රවේශය වන්නේ මිනිස් ව්‍යවහාරයෙන් ඈත්ව සිදු 
කරන ඥාන ගවේෂණක් තිබෙන බවය. සමාජය විද්‍යා ඥානය ස්වාභාවික විද්‍යාවේ වගේ විද්‍යාගාරයේ සිදු කරන ඥානය 
පිළිබඳ වූ ගවේෂණයක් බවට ඔවුහු මේ තත්ත්වය වර්ධනය කළෝය. එහෙත් එයට විරුද්ධව මහ හඬක් නැඟුවේ මාක්ස්වාදි 
පදනමකින් ඥානය පිළිබඳ අධ්‍යයනය කළ ෆ්රැන්පර්ඩ් ගුරුකුලයේ චින්තකයන්ය. හර්බර්ට් මාකූස්ගේ One Dimension Man 
සම්පූර්ණයෙන්ම තර්ක කළේ යථානුභූතවාදය හදන ඒක මානීය මිනිසාට එරෙහිවය. දැන් හත්තෙට්ටුවේගමයන් හැම විටම වැඩ 
කළේ විශ්වවිද්‍යාලයේ ශාස්ත්‍රීය අධ්‍යයනය මේ ඒකමානීය බවෙන් ගලවා ගත යුතුයැයි කියාය. ඔහු කීවේ දැනුම යනු ජනතාවට 
හොරෙන් කරන වියුක්ත දෙයක් නොව, සංයුක්ත මැදිහත් වීමක් කියාය; මිනිස් ඥානය සහ මිනිස් අභිලාෂයන් 
(Human Knowledge and Human Interest) එකට තියෙනවා කියාය; සමාජ අභිලාෂයක් නොමැතිව හදන ඥානය 
හුදු පෞද්ගලික භාණ්ඩයක් වගේ කියාය; තමන්ටම කියවන්න තමන්ම පොත් ලියනවා වැනි වැඩක් කියාය.

මිය යන තුරුම යම් ආකාරයක බොහීමියන් වර්ගයේ ජීවිතයක් ගත කළ හත්තෙටුවේගම ලංකාවේ වීදි නාට්‍ය සම්ප්‍රදාය ගොඩ 
නැගූ පුරෝගාමියා විය. ඒ කාලයේ විශ්වවිද්‍යාලයේ ඥාන ගවේෂණය යනු තමන් උගන්වන විෂයය පමණක් කියවන එක 
නොවන බවට හොඳම නිදර්ශනය හත්තෙට්ටුවේගම විය. පේරාදෙණියේ අපේ ශාස්ත්‍රීය සම්ප්‍රදායම වුණේ එක තැනක කොටු 
නොවී ස්වකීය අධ්‍යයනයන් පළල් කලාපයක ගෙන යෑමය. සරත්චන්ද්‍ර සිංහල ඉගැන්වූවාට පශ්චාද් උපාධිය කළේ සංජානනය 
පිළිබඳ බෞද්ධ සංකල්පය ගැනය. සිරි ගුනසිංහ සංස්කෘත ඉගැන්වූවාට සත් සමුදුර චිත්‍රපටිය හැදුවේය. සරත්චන්ද්‍ර වික්‍රමසූරිය 
ඉංග්‍රීසි මහාචාර්ය වූවාට ලියුවේ සිංහල නවකතාවේ නැගීම ගැනය. මේ සම්ප්‍රදායේ වැදගත්ම පුරුකක් වශයෙන් හතාගේ මැදිහත් 
වීම සැලකිය හැක්කේ ඔහු තුළ තිබූ විචාරාත්මක ශාස්ත්‍රීයභාවය නිසාය.

හත්තොටුවේගම ගැන මගේ මතකයන් දෙකක් මෙහි සටහන් කිරිම සුදුසුයැයි සිතුවේ ඒවා වාර්තා කර තිබීමම වැදගත් යැයි 
සිතුණ නිසාත් අපිට වර්තමාන විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරයකුගේ ක්‍රියා කලාපය ගොඩ නගා ගන්නට ඒවා සමහර විට දයක 
වන්නට ඉඩ තිබෙනවා යැයි සිතන නිසාය. දිනක් අපේ මිතුරකු වූ රංජිත් විජේකෝන් (ඔවුත් දැන් විශ්‍රාමිකය) සහ මාත් 
හත්තෙට්ටුවේගමත් ජ්‍යෙෂ්ඨ පොදු කාමරයේ කථා කරමින් සිටින අතර රංජිත් තමාගේ දියණිය පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලය 
තේරී ඇති බව පවසා, තව මාස 8ක් යන තුරු නවක ශිෂ්‍යයන් බඳවා නොගන්නා බැවින් මේ මාස කීපයේම ඇයට කියවන්න 
දෙන්න සුදුසු පොත් මොනවාදැයි හත්තෙට්ටුවේගම වෙතින් ඇසුවේය. හත්තෙටුටුවේගම ගත් කටටම කීවේ ‘රංජිත් දුව එන්නේ 
ආට්ස් ෆැකල්ටියට නම් මේ භූමියේදී මග හැර යන්න බැරි තුන්දෙනෙක් ඉන්නව. ඒ කාල් මාක්ස්, මැක්ස් වේබර් සහ සීග්මන් ප්‍රොයිඩ්.
ඒ තුන්දෙනා මග හැරල මේ ෆැකල්ටියේ මුකුත් හරියට ඉගෙන ගන්න බැහැ නේ. දුවට ඒ අය කියවන්න දෙන්න’ කියාය.
මේ කියමන අදට එදටත් වඩා ගැළපෙන බව මගේ අදහසයි. මාගේ දෙවන නිරීක්ෂණය වන්නේ අපේ විශ්වවිද්‍යාලයේ සමහරුන්
විශ්වාස කළ විශ්වවිද්‍යාල ආචාරවරයකුගේ ‘හැසිරීම’ ගැන තිබූ අධිභෞතික මතයන් හත්තොටුවේගමගේ හැසිරීමෙන්
අභියෝගයට ලක් වීම ගැන සිදු වූ සාකච්ජාවක්ය. දිනක් හත්තෙට්ටුවේගම සමග අපි කීපදෙනකු එක් වී කථා කරමින් සිටින
තැනකට යම් දෙපාර්තුමේනතුවක ටිකක් උසස් විදියට තමන්ගේ ‘ස්ටේටස්’පවත්වා ගන්න උත්සාහ ගන්නා ආකාරයේ
කථිකාචාරවරියක් (ඇයත් දැන් විශාමිකය) පැමිණ කීවේ ‘GK! ඔයාව හුගක් දවසකට පස්සේ අද දැක්කේ. ඔයා ඔය ළමයි
එක්ක නාට්‍ය කෙරුවට අද උදේ කරපු වැඩේ නම් එච්චර හොඳ නැහැ’ කියාය. එවිට ඔහු පෙරළා ඇයගෙන් ‘මොන වැඩේද ඔය
කියන නරක වැඩේ?’ ඇසු විට ඇය කීවේ ‘නෑ GK, අද මම විශ්වවිද්‍යාලයට එද්දි ඔයා ගලහ හන්දියේ තියෙන බස් හෝල්ට් එක
ළඟ ගහේ මුලක් උඩ ඉදගෙන තැඹිලි ගෙඩියක් බොනව මම දැක්ක. ඒක නම් GK ගුරුවරු විදියට අපිට තියෙන ස්ටේටස්වලට
හොඳ නැහැ නේද?’ කියාය. හත්තෙට්ටුවේගම සිනා සෙමින් කීවේ ‘මොන නරකක්ද? අපූරු තැඹිලි ගෙඩිය! මම ඒක බීව විතරක් නෙවී පළාගෙන මදත් කාලයි ආවේ. ඔයත් නැවතුණා නම් දෙන්න තිබුණා’ කියාය.

GKගේ ශිෂ්‍ය කේන්ද්‍රීය පැවැත්ම නිසාම ඔහුට මිත්‍රයකු තරමේ ඇසුරක් බොහෝ ශිෂ්‍යයන් තුළ තිබූ අතර ශාස්ත්‍රීයත්වය හා 
සමාජ මැදිහත් වීම ගැන ඔහු විශ්වාස කළ දේවල් සමාජයෙන් විශ්වවිද්‍යාලය ඈත් වෙමින් තිබෙන මේ කාලයේ අපේ අවධානයට
 ගැනීම වැදගත් බව මගේ අදහසයි. පසුගිය සතියේ අපේ නව පීඨාධිපතිතුමා සමග කථා කළ විටෙක ඔහු සඳහන් කළ 
කාරණයක් වූ පේරාදෙණියේ අන්‍යතාව වන්නේ අපේ මානව ශෘස්ත්‍ර අංශයේ නැගිටීම බවත් ඒ අංශ බබළන විට අපේ 
ශාස්ත්‍රීයභාවය රට තුළත් ලෝකය තුළත් පෙන්නුම් කරන බවත්ය. 90 දශකයේ අපේ ශිෂ්‍ය සටන් සගයකු වූ ඔහුගේ අදහස 
ඉතා නිවැරදි වන අතර, මේ වෙනුවෙන් උත්සාහ දැරීම අපේ වර්තමාන ‘මීටින් කල්චර් එකෙන්’ මිදීමට ඇති එක මග විය හැකිය.

ප්‍රධාන පිටුවකතුවැකියවිශේෂාංගසත්මඬලව්‍යාපාරිකසිත් මල් යායතීරු ලිපිරසඳුනඅභාවයන්







Saturday, June 11, 2016

හතර වැනි ආණ්ඩුව පහේ පන්තියෙන් ඔබ්බට

හතර වැනි ආණ්ඩුව පහේ පන්තියෙන් ඔබ්බට

මෙවර සටහන ලියන්නට සිතාගෙන සිටියේ රටේ ආර්ථිකයේ අද පවතින තත්ත්වය ගැනය. එහෙත් පසුගිය සති කීපයක සිට රටේ ඇතිවෙමින් පවතින ස්වභාවික විපත් සහ ඒවා පිළිබඳව සමාජ මාධ්‍යයන් තුළ ඉදිරිපත් වෙන දේවල් දෙස බැලු විට පෙනී ගියේ අපේ රටේ මාධ්‍ය අවකාශය ගැන කථා කිරීම ආර්ථිකයට වඩා වැදගත් බවය.ජනමාධ්‍ය හඳුන්වන්නේ රටක තියෙන හතර වැනි ආණ්ඩුව ලෙසින්ය. ව්‍යවස්ථාදායකය විධායකය සහ අධිකරණය හැරුණු විට වැදගත් සමාජ සංචරකය ලෙසින් මාධ්‍ය හඳුන්වන්නේ එහි ඇති බලපෑම් සහගතභාවයේ ඇති බරපතළකම නිසාය. සමාජයක ඉදිරිගාමී සිතන්නා වන්නේ ජනමාධ්‍යය යැයි පිළිගැනීමක්ද මේ සමඟ ගැට ගැසී තිබේ. මාධ්‍ය හැසිරිය යුත්තේ 'අනාගතය පෙනෙන වැහිලිහිණියෙකු ලෙසින් මිස කුණු ගොඩවල් පමණක් පෙනෙන කපුටෙකු ලෙසින් නොවේ යැයි කියමනක්ද තිබේ. මේ අදහස මඟින් කියවෙන්නේ මාධ්‍යයට අයිතිකාරිය වන්නේ සමාජයේ වැසීගිය ගැටලු (දුෂණ) මතු කිරීමෙන් ඉවත්වීම යන්න නොවේ. මාධ්‍යය කුණු ඇවිස්සීමත් කළ යුතුය. නමුත් එය කළ යුත්තේ වෙන කරන්නට දෙයක් නැති නිසා හෝ කුණු ඇවිස්සීම යනුම යැපීම් ආර්ථිකයක් යැයි සිතා නොවේ. වැරදි මතු කළ යුත්තේ එම විසමාචාර තත්ත්වයන් මතු කිරීම හරහා සමාජයෙන් ඒවා තුරන් කිරීමටය.

ඒත් අපේ රටේ සම්මත ප්‍රධාන මාධ්‍යයන් සහ වෙබ් මාධ්‍ය තරගයට කරන්නේ විසමාචාර ඇදිම මත ගොඩ නඟාගත් ආර්ථිකයක් ගෙන යාමය. අපේ රටේ මාධ්‍යයේ වෘත්තීයභාවය පිළිබදව මතු වී ඇත්තේ කනගාටුදයක තත්ත්වයක්ය. මේ තත්ත්වයට රටේ මාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයන් වගකිව යුතු යැයි ලාබෙට කියා දැමිය හැකිය. එසේ කී විට ඒ චෝදනාවට මමත් අල්ලාගත හැකි යැයි සමහරෙකුට සිතෙන්නට පුළුවන. ඒත් මේ තත්ත්වය එසේ ආණ්ඩුවක හෝ පුද්ගලයෙකුට පවරා අපි කාටවත් ඇඟ බේරාගත නොහැකිය.
ජනමාධ්‍යයේ අපේ රටේ පැවති පැරණි සම්ප්‍රදායයන් සහ වෘත්තීය බව යළිත් ඒ තුළට කැඳවන්නේ කෙසේද යන ප්‍රශ්නය ඉදිරි කාලයේ ප්‍රධානතම දේශපාලන මාතෘකාවක් වීම අනිවාර්ය බව මගේ හැගීමයි. ඒ වගේම දැනුම ආධිපත්‍යය දරන සහ දැනුම මත පදනම් වූ ජනමාධ්‍යවේදයක් ගොඩනඟන්නේ කෙසේද යන්න දේශපාලන මාතෘකාවක් බවට පත්වීම අත්‍යවශ්‍යය. මේ සියල්ල රජයේ වැඩ යැයි කීම ප්‍රශ්නය හරියට නොතේරෙන නිසා කියන දෙයක්ය.
රජයේ පැත්තෙන් මේ සඳහා කෙරෙන්නට තියෙන දේවල් තිබෙන නමුත් වගකීම ඇත්තේ මේ පෞද්ගලික අවකාශයේ බහුතර බලයක් තියෙන මාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේය. මේ සඳහා සුදනමක් මාධ්‍ය අයිතිකරුවන් තුළ තිබේද යන්න තම තමන්ම විමසා බැලිය යුතු කාරණයකි. චොකලට් හදන කොම්පැනියක් මාධ්‍ය හදන්න තීරණය කිරීම හොද නමුත් හොඳ චොකලට් එකක් හැදිමට තමන් දරන මහන්සිය සහ වියදම (වැටුප් නව දැනුම් පර්යේෂණ සහ සේවක පුහුණුව) ඒ වගේම තමන් හදන මාධ්‍ය වෙනුවෙනුත් වියදම් කරන්නට පෙලඹෙන්නේ දැයි සිතීම වැදගත්ය. මේ කාරණය අනෙක් හැම මාධ්‍ය කොම්පැනියකටම එක වගේම සමානය.
මාධ්‍යයේ වෘත්තීයභාවය සහ දැනුම සම්බන්ධ තවත් බලපෑමක් සිදු කරන්නනේ වෙබ් මාධ්‍ය සහ සමාජ මාධ්‍යයන්ය. වෙබ් අවකාශයන්ටත් වඩා සමාජ මාධ්‍යයන් මේ රටේ මාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ බරපතළ මැදිහත්වීමක් සිදු කරමින් පවතින බව කවුරුත් පිළිගන්නා කාරණයකි. එක් අතකින් පසු ගිය ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුව ලංකාවේ මැතිවරණ දේශපාලනය පාලනය කරන මාධ්‍ය වන්නේ සාම්ප්‍රයික පුවත් පත් හෝ විද්‍යුත් මාධ්‍යයන් නොව සමාජ මාධ්‍ය යැයි තර්කයක් වුවද මතු කළ හැකිය. මා සිතන ආකාරයට ඉදිරි මැතිවරණව තීරණාත්මක සාධකයක් වන්නේ ඒ ඒ අපේක්ෂකයන් සහ පක්ෂ ඩිජිටෙල් අවකාශය තුළ කොපමණ දරිතාවයන් පෙනී සිටින්නේද යන්න ඒ අයගේ ජයග්‍රහණයට සෘජුවම බලපානු ඇති බව මගේ හැඟීමයි. 
සමාජ මාධ්‍ය යනු ඉතාම තීරණාත්මක බලයක් සහිත මාධ්‍යයක් වන අතර ඒවා මඟින් සමාජයට සිදු කරන බලපෑම ඉතාම තීරණාත්මකය. පසුගිය සතියේ සාලාව හමුද කඳවුරේ පිපිරීම ගැන වැරදි වාර්තා නොකරන්නැයි පරණවිතාන ඇමතිතුමාට විශේෂ පනිවිඩයකින් කියන්නට සිදු වුණේ ඒ නිසා විය යුතුය. සමාජ මාධ්‍යයන් නියාමනය කරන්නට නොහැකි විශේෂ කාණ්ඩයක මාධ්‍යයන් බව මෙහිදි අපගේ අවධානයට ලක්විය යුතුය. එය නියාමනය විය යුත්තේම ආචාර ධර්මීය පදනමක සිටය. 

සමාජ මාධ්‍යයන් හැමෝගේම මොබයිල් ෆෝන් එකේ තිබීම යනු එය මඟින් තමන්ගේ කාන්සිය මඟ හරවාගැනීමට තම තම පෞද්ගලික අසනීපයන් සමාජගත කරන ලැබුණු උපකරණයක් බවට පත් කර ගැනීම කනගාටුද­ායකය. මේ තත්වය වෙනස් කළ හැක්කේ ශක්තිමත් අධ්‍යාපන හා දැනුවත් කිරීම් මාලාවක් හරහාය. අනෙක් අතට මාධ්‍යයේ නව ජයග්‍රහණයක් වශයෙන් සැලකිය හැකි 'හැමෝම මාධ්‍යවේදින්' බවට පත් වීමේ මෙම සමාජ මාධ්‍යයන් යනු උපකරණයක් හා සම්බන්ධතාවක් ජාලයක් තමන් අතව පත්වීමක් ලෙස පමණක් සැලකීමෙන් ඉවත් වී එය වගකීමක් ලැබීම ලෙසින් තේරුම් ගැනීම දක්වා මේ සමාජය පරිවර්තනය කිරීම කළ හැක්කේ එවැනි අධ්‍යාපන කාර්යයක් මගින්ය.

මාධ්‍යය ක්ෂේත්‍රයේ පුහුණුව සහ ආචාර ධර්ම එකිනෙකට පලපෑම් කරන වැදගත් අවශ්‍යතා දෙකක් වශයෙන් පිළිගැනීම අවශය වන්නේ ඒ මඟින් මාධ්‍යයේ ස්වයං නියාමනයක් කෙරෙන නිසාය. මාධ්‍ය අධ්‍යාපනය පැත්තෙන් අපේ රටේ උසස් අධ්‍යාපන ආයතනවල සිට සියලූ ක්ෂේත්‍රයන්හි තිබෙන බුද්ධිමය සීමාසහිතකම් පරාජය කිරීමද මෙහිදි ඉතාම වැදගත්ය. ලෝකයේ දියුණු රටවල මාධ්‍ය අධ්‍යාපනයන් අපේ රටේ මාධ්‍ය අධ්‍යයනයන්ට සහාය කර ගැනීමට අවශ්‍ය දැනීම ලබා දිම මෙහිදි වැදගත්ය.
මෙහිදි තේරුම් ගත යුතු තවත් කාරණයක් වන්නේ හතරවන ආණ්ඩුවේ හෙවත් මාධ්‍යය ක්ෂේත්‍රයේ විශිෂ්ට ගණයේ අයද තවමත් අපේ රටේ මාධ්‍යයන් අතර සිටින බවය. මගේ මේ සටහනින් ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ එවැනි මාධ්‍යවේදීන්ගේ තත්ත්වයට අනෙක් අයත් ගෙන ඒමේ අවශ්‍යතාවයය. මාධ්‍යවේදියෙකු ලෙසින් දිනමිණ පුවත්පතේ වැඩ කළ මහා ගත් කතුවරයෙකු වූ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහයන් එක් වරක් තම පුවත් පතේ අයිතිකරුවා වූ විජයවර්ධන මහතා විසින් කළ සාකච්ජාවක් සඳගෝමි කෝපරහේවා වික්‍රමසිංහගේ මාධ්‍ය කලාව ගැන පළ කළ පොතක සඳහන් කර තිබේ. මාක්ස්වාදය ජනප්‍රිය වෙමින් ආ ඒ කාලය තූළ හෝමාගම පැත්තේ එක් මාක්ස්වාදි ගැරුවරයෙකු ස්වකීය දරුවෙකු දුෂණය කිරීමේ සිදුවීමක් පුවත්පතේ ලිපියක් ලෙසින් දැම්මොතින් එය මාක්ස්වාදයට හොඳ පහරක් විය හැකි බැවින් එසේ කරන මෙන් විජයවර්ධන මහතා වික්‍රමසිංහ මහතාගෙන් ඉල්ලා ඇත. එහෙත් වික්‍රමසිංහයන්ගේ ක්ෂණික ප්‍රතිචාරය වී ඇත්තේ එවැනි ලිපියකින් සමාජයට වැරදි බලපෑමක් ඇති කරන බැවින් එය කෙසේවත් ඉටු කළ නොහැකි බවය. වැඩේ එතැනින්ම නැවතිණි. විජයවර්ධන මහතාද කාරණය තේරුම් ගත් බැවින් මාධ්‍යයේ සදචාරය එද සුරැකිණි. අද ප්‍රශ්නය වී ඇත්තේ විජයවර්ධන මහතාගේ වැනි ඉල්ලීම් අදත් තිබෙන නමුත් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ වැනි ප්‍රතික්ෂේප කිරීම් නොමැති වීමය.